Το κείμενο που ακολουθεί είναι του Larent Koka, και εξιστορεί τον τρόπο που μικρό παιδί πέρασε τα σύνορα από Αλβανία για να έρθει Ελλάδα, τη συμπεριφορά που αντιμετώπισε και στις δύο χώρες,  και τις τελικές αντιδράσεις του. Η ιστορία (χωρίς τις τελικές αντιδράσεις που δυστυχώς είναι μειοψηφία) απεικονίζει πολύ καλά τη ζωή αρκετών παιδιών (και μεγάλων) που ήρθαν μετανάστες στην Ελλάδα.

****

Το 1995 σε ηλικια 10 χρονων ξεκινησα με τη μανα μου, την αδερφη μου και μια 4μελη οικογενεια γειτονων για ενα ταξιδι χωρις επιστροφη. Φυσικα οχι για λογους τουρισμου αλλα για ενα καλυτερο μελλον.

Η καταρευση του Κομμουνιστικου καθεστωτος στην Αλβανια ειχε ως αποτελεσμα τη διοχετευση απιστευτης φτωχειας και η μονη διεξοδος για μας και πολλους αλλους ηταν η μεταναστευση. Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »


Αλιευμένο από το Provo.

Ο Ashraf Fayadh είναι ένας Παλαιστίνιος ποιητής, πρόσφυγας στη Σαουδική Αραβία (“Γη είναι η κόλαση που ετοιμάστηκε για τους πρόσφυγες”, όπως ο ίδιος γράφει) που καταδικάστηκε σε θάνατο δια αποκεφαλισμού από την κυβέρνηση της Σαουδικής Αραβίας, ως αποτέλεσμα μιας σειράς διώξεων που του ασκήθηκαν επειδή “προωθούσε την αθεΐα” μέσα από την ποίηση και το έργο του.

“Οι προφήτες έχουν συνταξιοδοτηθεί. Οπότε μην περιμένεις κανέναν προφήτη να σταλεί για χάρη σου.” έγραψε ο Ashraf και στις 17 Νοεμβρίου 2015 καταδικάστηκε στην εσχάτη των ποινών…

Πρόσφατα, η ποινή του -μετά από το διεθνές κίνημα αλληλεγγύης που αναπτύχθηκε- κατέπεσε σε 8 χρόνια κάθειρξης και 800 μαστιγώματα αλλά απαιτείται και να αποκηρύξει την ποίησή του δημοσίως στα κρατικά Σαουδικά Μ.Μ.Ε.. 

Ο ποιητής σίγησε καλλιτεχνικά στη φυλακή -κατά κάποιους πνευματικά πλέον διαταραγμένος- περιμένοντας τον αποκεφαλισμό του. Ο πατέρας του, στο άκουσμα της καταδίκης του Ashraf σε θάνατο, πέθανε από εγκεφαλικό. Και ο Ashraf, ξαναέπιασε την πένα του…

***

Τεταμένες οι στιγμές μου,
κι ο ύπνος σαν πρώτη φορά ερωτοχτυπημένος έφηβος.
Ας παραβλέψω την καρδιά
και την αναστάτωση του νου σαν νερό που κοχλάζει
πέρα από το σημείο βρασμού.

Είμαι ένα κομμάτι σύμπαντος με το οποίο το σύμπαν οργίζεται,
ένα κομμάτι γης για το οποίο η γη αισχύνεται,
ένας άνθρωπος καταρρακωμένος απέναντι στον οποίο
οι άλλοι δεν τηρούν ουδετερότητα
.

Ουδετερότητα: μια αυταπάτη
όπως όλες οι χάριτες για τις οποίες μιλούν οι άνθρωποι, τόσο ξεδιάντροπα θεωρητικά.
Η αλήθεια ένας όρος ανεπαρκής, όπως ο Άνθρωπος,
και η αγάπη χτυπιέται ‘δω και ‘κει,
μια δύστυχη μύγα
παγιδευμένη σε κουτί γυάλινο.
H ελευθερία κάτι το πολύ σχετικό:
ό,τι κι αν ειπωθεί ό,τι κι αν γίνει ζούμε σε μια φυλακή σε σχήμα μπάλας
με κάγκελα από όζον.
Απελευθερωθείτε, η μοίρα μας
ο βέβαιος θάνατος.

Ανίκανος να γελάσω.
Παντελώς ανίκανος ακόμη και να χαμογελάσω.
Ανίκανος, την ίδια στιγμή, να κλάψω.
Ανίκανος να λειτουργήσω ως άνθρωπος,
και δεν με αναστατώνει ούτε τόσο δα
κι όμως πονάει τόσο
να έχεις ένα κορμί σκεπασμένο με αδιόρατο χνούδι,
να περπατάς στα δυο,
να εξαρτάσαι πλήρως από τον νου σου,
να παρασύρεσαι από τις επιθυμίες σου ως τα άκρα,
να είναι η λευτεριά σου παγιδευμένη,
να αποφασίζουν άλλοι να σε σκοτώσουν,
να χάνονται οι δικοί σου
δίχως μιαν ευκαιρία να πεις Αντίο.

Tι το καλό κάνει ένα Αντίο
εκτός από το να αφήνει μια θλιβερή εντύπωση;
Τι το καλό έχει μια συνάντηση;
Τι το καλό έχει η αγάπη;
Τι το καλό έχει το να είσαι έτσι ζωντανός
όταν οι άλλοι πεθαίνουν από θλίψη
για σένα;

Τον πατέρα μου τον είδα για τελευταία φορά πίσω από ένα χοντρό τζάμι
κι ύστερα έφυγε, για πάντα.
Εξαιτίας μου, ας πούμε.
Ας πούμε επειδή δεν μπόρεσε να αντέξει στη σκέψη
πως θα πέθαινα πριν απ’ αυτόν.
Ο πατέρας μου πέθανε κι έμεινε ο θάνατος να με πολιορκεί
δίχως αρκετά να με τρομάζει.
Γιατί ο θάνατος μας φοβίζει έως θανάτου;
Ο πατέρας μου αναχώρησε αφού ξόδεψε
πολύ καιρό στην επιφάνεια αυτού του πλανήτη.
Δεν του είπα αντίο όπως έπρεπε
ούτε τον θρήνησα όπως έπρεπε
κι ήμουν ανίκανος για δάκρυα,
μια συνήθειά μου, που χειροτερεύει με τα χρόνια.

Αυτοί οι στρατιώτες με πολιορκούν σ’ όλα τα μέτωπα
με τις ξεθωριασμένες τους στολές.
Νόμοι και καθεστώτα και θεσμοί με πολιορκούν.
Η κυριαρχία με πολιορκεί,
ένα ένστικτο τόσο βαθύ που τα ζωντανά πλάσματα δεν μπορούν να διαταράξουν.
Η μοναξιά μου με πολιορκεί.
Η μοναξιά μου με πνίγει.
Στραγγαλίζομαι από κατάθλιψη, νευρικότητα, ανησυχία.
Η τύψη, να ανήκω στην ανθρώπινη φυλή, με σκοτώνει.
Στάθηκα ανήμπορος να πω αντίο σε όσους αγαπώ
και έχουν πια φύγει, ακόμη και προσωρινά.
Στάθηκα ανήμπορος να αφήσω μια καλή εντύπωση μιας τελευταίας συνάντησης.
Κι ύστερα ενέδωσα στα τουφέκια της νοσταλγίας
που ισοπέδωσαν τον δρόμο μου.
Αρνήθηκα να υψώσω τη γροθιά μου
κι έγινα ανίκανος.
Κι ύστερα δεσμεύτηκα από τη θλίψη
που απέτυχε να με εξαναγκάσει να δακρύσω.
Η Γνώση μου κατατρώει τα σωθικά,
σκοτώνοντας κάθε μου ευκαιρία επιβίωσης.

Η Γνώση με σκοτώνει αργά
και παραείναι πια αργά για θεραπεία.


Κείμενο του Νικόλα Γρυσπολάκη.

Πριν λίγες ημέρες ρώτησα τους φίλους εδώ εάν πιστεύουν πως γίνεται πόλεμος στο Πακιστάν, κι αν όντως το πιστεύουν, ποιες είναι οι αντιμαχόμενες πλευρές. Τέλος, ρωτούσα εάν οι ΗΠΑ βομβαρδίζουν το Πακιστάν. Εφόσον ούτε τα ΜΜΕ, ούτε η αστική τάξη του Πακιστάν, αλλά ούτε καν τα περισσότερα εναλλακτικά ΜΜΕ νοιάζονται για το τι συμβαίνει «στην άλλη άκρη του κόσμου» ήταν φυσιολογικό ο περισσότερος κόσμος να μην γνωρίζει καθόλου το τι συμβαινει εκεί.

Το ερώτημα αυτό το έθεσα επειδή υπάρχουν πάμπολλοι καλοθελητές που αναπαράγουν τις ρατσιστικές κορώνες τύπου «καλά, οι Σύροι έχουν πόλεμο κι έρχονται σαν πρόσφυγες· οι κωλοπακιστανοί τι έρχονται και μας φορτώνονται;». Λες κι εμείς τα ελληνόπουλα που πήγαμε μετανάστες και ζήσαμε στην Β.Αμερική ή στην Ευρώπη για μια λίγο καλύτερη παιδεία, για μια λίγο καλύτερη δουλειά, έχουμε εκ γενετής το δικαίωμα αυτό εφόσον το δέρμα μας είναι πιο κοντά στο λευκό.

Θα σας κουράσω λίγο αλλά αν θέλετε να καταλάβετε για ποιον λόγο χιλιάδες Πακιστανοί αφήνουν την πατρίδα τους για να διασχίσουν 3000 χλμ ώστε να φτάσουν μέχρι εδώ, αξίζει τον κόπο.

Ούτε μια, ούτε δυο, αλλά τρεις μεγάλες συρράξεις λαμβάνουν χώρα στο Πακιστάν τα τελευταία χρόνια. Πρώτον, μαίνεται ένας τεράστιος πόλεμος στο Β.Δ. Πακιστάν (επαρχία του Γουαζιριστάν) για τον οποίο όλα τα ΜΜΕ -και οι αστοί του Πακιστάν- δεν συζητάνε ποτέ. Πολλοί Ταλιμπάν κατέφυγαν εκεί ύστερα από την εισβολή των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν, και βρίσκονται σε εμπόλεμη κατάσταση με την κεντρική κυβέρνηση. Ο νυν πρωθυπουργός Σαρίφ, ο οποίος παρεμπιπτόντως ήταν αυτός που διέταξε το 1998 τις πρώτες πυρηνικές δοκιμές, αυτός που ξεκίνησε τον πόλεμο του Καργκίλ το 1999 με την Ινδία, ο ίδιος που επανέφερε την θανατική ποινή το 2014, είναι αυτός που ξεκίνησε τον γενικευμένο πόλεμο στο Γουαζιριστάν.

Στον πόλεμο αυτόν έχουν εμπλακεί πλέον το Ισλαμικό Κράτος (Νταές), οι ΗΠΑ, και δεκάδες παραστρατιωτικές οργανώσεις Ουζμπέκων, Τσετσένων και Τατζίκων. Μέχρι στιγμής έχουν σκοτωθεί 32.800 μαχητές των Ταλιμπάν, του Νταές και άλλων παραστρατιωτικών οργανώσεων, 7 χιλιάδες στρατιώτες του Πακιστάν, και μερικές δεκάδες στρατιώτες των ΗΠΑ.

Επιπλέον έχουν δολοφονηθεί από όλες τις πλευρές, 52.000 άμαχοι κι έχουν τραυματιστεί εκατοντάδες χιλιάδες άλλοι. Τέλος, έχουν εκτοπιστεί πάνω από 3.5 εκατομμύρια κάτοικοι της περιοχής λόγω των μαχών.

Ταυτοχρόνως, από το 2004 μαίνεται ένας άλλος κρυφός πόλεμος που ξεκίνησε από την εποχή Μπους κι έχει ενταθεί κατά την προεδρία του Ομπάμα. Χιλιάδες αεροπορικές επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones) έχουν λάβει χώρα σε ολόκληρη την επικράτεια του Πακιστάν, εναντίον «ύποπτων» τρομοκρατίας. Όπως προσφάτως παραδέχτηκε το ίδιο το Πεντάγωνο από τα χιλιάδες χτυπήματα μόνον μερικές δεκάδες έχουν επιβεβαιωμένα σκοτώσει «τρομοκράτες». Βεβαίως από μόνο του αυτό το πρόγραμμα είναι παράνομο εφόσον δεν τηρεί κανέναν από τους διεθνείς κανόνες εμπλοκής και διεθνείς συνθήκες όσον αφορά τα νομικά δικαιώματα κατηγορουμένων ακόμη και για τρομοκρατία.

Μέχρι στιγμής το Bureau of Investigative Journalism έχει καταγράψει τουλάχιστον 965 δολοφονίες αμάχων και το New America Foundation (ένας συντηρητικό ίδρυμα ερευνών των ΗΠΑ) τουλάχιστον 3000 δολοφονίες μαχητών. Αξίζει να σημειωθεί πως το Ανώτατο Δικαστήριο της επαρχίας του Πεσαγουάρ του Πακιστάν έχει χαρακτηρίσει τις επιθέσεις αυτές ως έγκλημα πολέμου, απάνθρωπες και παράνομες με βάση τις διεθνείς συνθήκες. Μια από τις πιο αναλυτικές νομικές αλλά και ιστορικές μελέτες που έχουν γίνει επί του θέματος είναι η μελέτη αυτή http://www.webcitation.org/6C1NZMGYJ από το Νομικό Τμήμα του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ όπου παρουσιάζει διεξοδικά τις αποδείξεις για τα εγκλήματα πολέμου που έχουν διαπράξει οι ΗΠΑ με τις επιθέσεις αυτές. Εκεί εκτός των άλλων, αναφέρει μέχρι το 2012 και πάνω από 1300 σοβαρούς τραυματισμούς αμάχων από τις εγκληματικές αυτές επιθέσεις.

Τέλος, ο λιγότερο γνωστός πόλεμος ίσως και του κόσμου, μαίνεται στα νοτιοδυτικά του Πακιστάν στην επαρχία του Μπαλοχιστάν. Το Μπαλοχιστάν το οποίο κατοικείται από μια μειονότητα με την δική της γλώσσα και πολιτισμό, από την στιγμή της ανεξαρτησίας του Πακιστάν το 1947 δεν αποδέχτηκε τον διαχωρισμό που επέβαλε η Βρετανική Αυτοκρατορία και ζήτησε την ανεξαρτησία του. Η κεντρική εθνική κυβέρνηση του Πακιστάν εδώ και 70 χρόνια καταπατά καθημερινώς τα δικαιώματα των κατοίκων του Μπαλοχιστάν φυλακίζοντας, βασανίζοντας και δολοφονώντας χιλιάδες από αυτούς. Το ένοπλο απελευθερωτικό κίνημα του Μπαλοχιστάν έχει επίσης προβεί τα τελευταία χρόνια σε πολλές βίαιες πράξεις αντιποίνων. Από τον συνεχιζόμενο αυτό πόλεμο έχουν σκοτωθεί τουλάχιστον 12000 άνθρωποι ενώ έχουν τραυματιστεί, εκτοπιστεί και βασανιστεί εκατομμύρια άλλοι. Τα τελευταία 3 χρόνια ο πόλεμος αυτός έχει αναζωπυρωθεί. Τουλάχιστον 600 άτομα έχουν δολοφονηθεί κι από τις δυο πλευρές, ενώ οι απαγωγές και οι εξαφανίσεις ανέρχονται στις δεκάδες χιλιάδες.

Για τους περισσότερους, όλες αυτές οι πληροφορίες θα είχαν ίσως απλώς φιλολογικό ενδιαφέρον (τι νοιάζει τους Ευρωπαίους εάν σκοτώνονται, εκτοπίζονται και βασανίζονται εκατομμύρια άνθρωποι στην άλλη άκρη του κόσμου εξάλλου· ακόμη κι αν η χρηματοδότηση και τα όπλα για τις πράξεις αυτές προέρχονται από την ίδια την Ευρώπη και την Β.Αμερική) εάν χιλιάδες πρόσφυγες από αυτές τις συρράξεις δεν έφταναν πλέον στις Ευρωπαϊκές ακτές. Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, τα 3000 χλμ που χωρίζουν την Ευρώπη από το Πακιστάν (τα οποία παρεμπιπτόντως είναι η ίδια απόσταση μεταξύ Ελλάδος και Ιρλανδίας περίπου) διασχίζονται πολύ πιο εύκολα. Πλέον, τις επιπτώσεις των πολέμων που οι αποικιοκρατικές δυνάμεις τροφοδοτούν δεν μπορούμε να τις αποφύγουμε. Την επόμενη φορά λοιπόν που αναρωτηθεί κάποιος «τι δουλειά έχουν αυτοί οι κωλοπακιστανοί στην χώρα μας», ίσως θά’χετε τι να τους απαντήσετε.

Οι πληροφορίες προέρχονται από το costsofwar.org που προσπαθεί να καταγράφει όλες τις απώλειες αμάχων στον κόσμο, από το Ινδικό Ίδρυμα Διαχείρισης Πολέμων, από την ίδια την κεντρική κυβέρνηση του Πακιστάν κι από οργανισμούς ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

***

Μερικές πληροφορίες για το Balochistan μπορούν να αντληθούν από εδώ:
1. Balochistan, the Bloodiest War You’ve Never Heard Of
2. Baloch Human Rights Council

 


Μέχρι στιγμής έχω γευτεί όλους τους θανάτους
και θα πεθάνω γι’ άλλη μια φορά
γνωρίζοντας το θάνατο του ξύλου μες στο δέντρο,
το θάνατο της πέτρας στο βουνό,
το θάνατο της γης στην άμμο,
το θάνατο των φύλλων στου θερινού χόρτου το θρόισμα
κι ακόμα το φτωχό, αιματηρό θάνατο του ανθρώπου.

Όμως θα ξαναγεννηθώ ανθός,
δέντρο και χλόη θα ξαναγεννηθώ,
ψάρι κι ελάφι πούλι και πεταλούδα.
Και μέσ’ από την όποια μου μορφή
η νοσταλγία θα μ’ ανεβάσει και θα φτάσω
τον ύστερο πια πόνο
τον πόνο των ανθρώπων.

Μετάφραση: Ανδρέας Αγγελάκης


Ποιος ξέρει τι θα συμβεί αύριο, ή ποιος έμαθε ποτέ τι συνέβη χτες,
τα χρόνια μου χάθηκαν εδώ κι εκεί, σε δωμάτια, σε τραίνα, σε
όνειρα
αλλά καμιά φορά η φωνή μιας γυναίκας καθώς βραδιάζει μοιάζει
με το αντίο μιας ηλικίας που τέλειωσε
κι οι μέρες που σου λείπουν, ω Φεβρουάριε, ίσως μας αποδοθούν
στον παράδεισο-
συλλογιέμαι τα μικρά ξενοδοχεία όπου σκόρπισα τους στεναγμούς
της νιότης μου
ώσπου στο τέλος δεν ξεφεύγει κανείς, αλλά και να πάει που;
κι ο έρωτας είναι η τρέλα μας μπροστά στο ανέφικτο να γνωρίσει ο
ένας τον άλλον-
Κύριε, αδίκησες τους ποιητές δίνοντάς τους μόνο έναν κόσμο,
κι όταν πεθάνω θα ’θελα να με θάψουν σ’ ένα σωρό από φύλλα
ημερολογίου
για να πάρω και το χρόνο μαζί μου.

Κι ίσως ό,τι μένει να ’ναι στην άκρη του δρόμου μας
ένα μικρό μη με λησμονεί.


Η Warsan Shire είναι Σομαλή ποιήτρια, γεννήθηκε στην Κένυα το 1988 και μετανάστευσε στο Λονδίνο 1 ετών.
Το ποίημα αλιεύτηκε από δω.

Κανένας δεν αφήνει την πατρίδα του,
εκτός αν πατρίδα είναι το στόμα ενός καρχαρία
τρέχεις προς τα σύνορα μόνο όταν βλέπεις
ολόκληρη την πόλη να τρέχει κι εκείνη.

Oι γείτονές σου τρέχουν πιο γρήγορα από σένα
με την ανάσα ματωμένη στο λαιμό τους
το αγόρι που ήταν συμμαθητής σου
που σε φιλούσε μεθυστικά πίσω από το παλιό εργοστάσιο τσίγκου
κρατά ένα όπλο μεγαλύτερο από το σώμα του
αφήνεις την πατρίδα
μόνο όταν η πατρίδα δε σε αφήνει να μείνεις.

Kανένας δεν αφήνει την πατρίδα εκτός αν η πατρίδα σε κυνηγά
φωτιά κάτω απ΄ τα πόδια σου
ζεστό αίμα στην κοιλιά σου
δεν είναι κάτι που φαντάστηκες ποτέ ότι θα έκανες
μέχρι που η λεπίδα χαράζει απειλές στο λαιμό σου
και ακόμα και τότε ψέλνεις τον εθνικό ύμνο
ανάμεσα στα δόντια σου
και σκίζεις το διαβατήριό σου σε τουαλέτες αεροδρομίων
κλαίγοντας καθώς κάθε μπουκιά χαρτιού
δηλώνει ξεκάθαρα ότι δεν πρόκειται να γυρίσεις.

Πρέπει να καταλάβεις
ότι κανένας δε βάζει τα παιδιά του σε μια βάρκα
εκτός αν το νερό είναι πιο ασφαλές από την ξηρά
κανένας δεν καίει τις παλάμες του
κάτω από τρένα
ανάμεσα από βαγόνια
κανένας δεν περνά μέρες και νύχτες στο στομάχι ενός φορτηγού
τρώγοντας εφημερίδες
εκτός αν τα χιλιόμετρα που ταξιδεύει
σημαίνουν κάτι παραπάνω από ένα ταξίδι.
κανένας δε σέρνεται κάτω από φράχτες
κανένας δε θέλει να τον δέρνουν
να τον λυπούνται.

Κανένας δε διαλέγει τα στρατόπεδα προσφύγων
ή τον πλήρη σωματικό έλεγχο σε σημεία
όπου το σώμα σου πονούσε
ή τη φυλακή,
επειδή η φυλακή είναι ασφαλέστερη
από μια πόλη που φλέγεται
και ένας δεσμοφύλακας το βράδι
είναι προτιμότερο από ένα φορτηγό
γεμάτο άντρες που μοιάζουν με τον πατέρα σου
κανένας δε θα το μπορούσε
κανένας δε θα το άντεχε
κανένα δέρμα δε θα ήταν αρκετά σκληρό
για να ακούσει τα:
γυρίστε στην πατρίδα σας μαύροι
πρόσφυγες
βρωμομετανάστες
ζητιάνοι ασύλου
που ρουφάτε τη χώρα μας
αράπηδες με τα χέρια απλωμένα
μυρίζετε περίεργα
απολίτιστοι
κάνατε λίμπα τη χώρα σας και τώρα θέλετε
να κάνετε και τη δική μας
πώς δε δίνουμε σημασία
στα λόγια
στα άγρια βλέμματα
ίσως επειδή τα χτυπήματα είναι πιο απαλά
από το ξερίζωμα ενός χεριού ή ποδιού
ή τα λόγια είναι πιο τρυφερά
από δεκατέσσερις άντρες
ανάμεσα στα πόδια σου
ή οι προσβολές είναι πιο εύκολο
να καταπιείς
από τα χαλίκια
από τα κόκαλα
από το κομματιασμένο κορμάκι του παιδιού σου.

Θέλω να γυρίσω στην πατρίδα,
αλλά η πατρίδα είναι το στόμα ενός καρχαρία
πατρίδα είναι η κάνη ενός όπλου
και κανένας δε θα άφηνε την πατρίδα
εκτός αν η πατρίδα σε κυνηγούσε μέχρι τις ακτές
εκτός αν η πατρίδα σού έλεγε να τρέξεις πιο γρήγορα
να αφήσεις πίσω τα ρούχα σου
να συρθείς στην έρημο
να κολυμπήσεις ωκεανούς
να πνιγείς
να σωθείς
να πεινάσεις
να εκλιπαρήσεις
να ξεχάσεις την υπερηφάνεια
η επιβίωσή σου είναι πιο σημαντική.

Κανένας δεν αφήνει την πατρίδα εκτός αν η πατρίδα είναι
μια ιδρωμένη φωνή στο αυτί σου
που λέει
φύγε
τρέξε μακριά μου τώρα
δεν ξέρω τι έχω γίνει
αλλά ξέρω ότι οπουδήποτε αλλού
θα είσαι πιο ασφαλής απ΄ότι εδώ.


Δὲν ξέρω ἂν ἔφυγα ἀπὸ συνέπεια
ἢ ἀπὸ ἀνάγκη νὰ ξεφύγω τὸν ἑαυτό μου,
τὴ στενὴ καὶ μικρόχαρη Ἰθάκη
μὲ τὰ χριστιανικά της σωματεῖα
καὶ τὴν ἀσφυχτική της ἠθική.
Πάντως, δὲν ἦταν λύση, ἦταν ἡμίμετρο.
Κι ἀπὸ τότε κυλιέμαι ἀπὸ δρόμο σὲ δρόμο
ἀποχτώντας πληγὲς κι ἐμπειρίες.
Οἱ φίλοι ποὺ ἀγάπησα ἔχουνε πιὰ χαθεῖ
κι ἔμεινα μόνος τρέμοντας μήπως μὲ δεῖ κανένας
ποὺ κάποτε τοῦ μίλησα γιὰ ἰδανικά…
Τώρα ἐπιστρέφω μὲ μίαν ὕποπτη προσπάθεια
νὰ φανῶ ἄψογος, ἀκέραιος, ἐπιστρέφω
κι εἶμαι, Θεέ μου, σὰν τὸν ἄσωτο ποὺ ἀφήνει
τὴν ἀλητεία, πικραμένος, καὶ γυρνάει
στὸν πατέρα τὸν καλόκαρδο, νὰ ζήσει
στοὺς κόλπους του μίαν ἀσωτία ἰδιωτική.
Τὸν Ποσειδῶνα μέσα μου τὸν φέρνω,
ποὺ μὲ κρατάει πάντα μακριά.
Μὰ κι ἂν ἀκόμα δυνηθῶ νὰ προσεγγίσω,
τάχα ἡ Ἰθάκη θὰ μοῦ βρεῖ τὴ λύση;