Paris 1968, Το ποδόσφαιρο στους ποδοσφαιριστές

Στην παρισινή εξέγερση του Μάη του ’68, όταν χιλιάδες εργάτες απεργούσαν, οι φοιτητές είχαν καταλάβει τα πανεπιστήμια, ο πρόεδρος είχε εγκαταλείψει τη χώρα και η Γαλλία βρισκόταν στο χείλος της επανάστασης, οι ποδοσφαιριστές δεν μπορούσαν να μείνουν εκτός της κατάστασης. Ποδοσφαιριστές κατέλαβαν τα κεντρικά γραφεία της Γαλλικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας και εξέδωσαν μια ανακοίνωση:

Εμείς, οι ποδοσφαιριστές, που ανήκουμε σε διαφορετικές ομάδες της επικράτειας του Παρισιού, αποφασίσαμε να καταλάβουμε τα κεντρικά γραφεία της Γαλλικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας. Όπως ακριβώς οι εργάτες καταλαμβάνουν τα εργοστάσιά τους και οι φοιτητές τις σχολές τους. Γιατί;

Για να επιστρέψουμε στους 600.000 ποδοσφαιριστές στη Γαλλία και στους χιλιάδες φίλους τους αυτό που τους ανήκει: το ποδόσφαιρο, το οποίο τους καταλήστεψαν οι ποντίφικες της Ομοσπονδίας για να εξυπηρετήσουν τα εγωιστικά τους συμφέροντα ως κερδοσκόποι του αθλητισμού…

Τώρα είναι στο χέρι σας, ποδοσφαιριστές, γυμναστές, προπονητές μικρών ομάδων, αμέτρητοι φίλοι και οπαδοί του ποδοσφαίρου, φοιτητές και εργάτες, να διατηρήσετε την ποιότητα του αθλήματός σας· αρκεί να ενωθείτε μαζί μας ώστε…

Να απαιτήσουμε (μέσω δημοψηφίσματος των 600.000 ποδοσφαιριστών, που θα ελεγχθεί απ’ τους ίδιους) την άμεση παύση των κερδοσκόπων του ποδοσφαίρου και όσων προσβάλλουν την υπόσταση των ποδοσφαιριστών.

Ν’ απελευθερώσουμε το ποδόσφαιρο από την κηδεμονία του χρήματος των ελεεινών ψευτο-ευεργετών του, που είναι η ρίζα όλης της σήψης του ποδοσφαίρου. Και να απαιτήσουμε από το κράτος τις επιδοτήσεις που παραχωρεί σε όλα τ’ άλλα αθλήματα και τις οποίες οι ποντίφικες της Ομοσπονδίας δε διεκδίκησαν ποτέ.

Για να παραμείνει το ποδόσφαιρο δικό σας, σας καλούμε να έρθετε χωρίς καθυστέρηση στα γραφεία της Ομοσπονδίας που έχει ξαναγίνει σπίτι σας, στη διεύθυνση Avenue d ‘ lena 60, στο Παρίσι.

Ενωμένοι θα ξανακάνουμε το ποδόσφαιρο αυτό που δεν έπρεπε ποτέ να πάψει να είναι – το άθλημα της χαράς, το άθλημα του αυριανού κόσμου που όλοι οι εργάτες έχουν αρχίσει να χτίζουν. Όλοι στην Avenue d ‘ lena 60!

Επιτροπή Δράσης των Ποδοσφαιριστών”
Πηγή


Σχετικό άρθρο από το περιοδικό ΓΑΛΕΡΑ (τεύχος 33,Ιούνης 2008):

Τον Μάη του ’68, οι γάλλοι ποδοσφαιριστές έκαναν τη δική τους εξέγερση, για «ένα ποδόσφαιρο-άθληµα της χαράς».

Σε λίγες μέρες, στα γήπεδα της Αυστρίας και της Ελβετίας γίνεται η σέντρα του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος ποδοσφαίρου. Παίκτες-διασημότητες, µε χρυσά συμβόλαια, λάμψη και αθλητική προσωπικότητα θα διεκδικήσουν το βαρύτιµο τρόπαιο, προς τέρψιν του ποδοσφαιρικού κατεστημένου, αλλά και εκατοντάδων εκατομμυρίων φιλάθλων σε ολόκληρο τον πλανήτη. Η Γαλλία, των Ανρί και Τρεζεγκέ, είναι ένα από τα αδιαφιλονίκητα φαβορί, επιβεβαιώνοντας την άνοιξη του γαλλικού ποδοσφαίρου. Μια άνοιξη που έχει τις ρίζες του στον Μάη του ’68 που συμπαρέσυρε µε την ορμή του τους καταπιεσμένους ακτιβιστές ποδοσφαιριστές.

Κρίση και καταλήψεις

Η δεκαετία του ’60 είναι πολύ δύσκολη για το γαλλικό επαγγελµατικό ποδόσφαιρο. Είναι η εποχή των πρώτων πτωχεύσεων ομάδων (Σετ, Νανσύ) της περίφημης δήλωσης του Κοπά, το 1963, που συγκρίνει τον ποδοσφαιριστή µε σκλάβο, και της εφαρμογής από τις γαλλικές ομάδες του «κατενάτσιο» που εφηύρε ο Χελένιο Χερέρα. Αυτή η δυσμενής συγκυρία ακολουθείται από µια σημαντική πτώση του αριθμού των θεατών στα στάδια, που έρχεται σε αντίθεση µε τη δημοφιλία του ποδοσφαίρου τη δεκαετία του ’50. Σε αυτό το πλαίσιο, η ριζική αμφισβήτηση των σχέσεων εξουσίας την άνοιξη του ’68, που αγκαλιάζει ολοένα και ευρύτερα τμήματα της γαλλικής κοινωνίας, δεν θα μπορούσε να αφήσει ανεπηρέαστο τον κόσμο του ποδοσφαίρου. Ακολουθώντας το παράδειγμα των εργατών και των φοιτητών, που καταλαμβάνουν τα εργοστάσια και τις σχολές τους αντίστοιχα, οι ποδοσφαιριστές προχώρησαν στις 22 Μαΐου 1968 στην κατάληψη των γραφείων της Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου της Γαλλίας, που βρίσκονταν στην Avenue d’Iena 60 στο 16ο διαμέρισμα. Δεν θα τα «ελευθερώσουν» παρά µόνο στις 27, έχοντας εν τω μεταξύ δεχθεί τις επισκέψεις συμπαράστασης φοιτητών κι εργατών. Αυτοί οι «παίκτες-επαναστάτες», λίγες εκατοντάδες σύμφωνα µε το AFP, είναι στη συντριπτική τους πλειοψηφία ερασιτέχνες ποδοσφαιριστές που ανήκουν στα διάφορα σωµατεία της περιοχής του Παρισιού, µε εξαίρεση δύο επαγγελματίες, τους Μερέγ και Οριό, της ομάδας Red Star. Οι καταληψίες ποδοσφαιριστές θα συγκροτήσουν επιτροπή δράσης, ενώ θα διαμορφώσουν κι ένα διεκδικητικό πρόγραμμα µε κύριους άξονες: «Το Ποδόσφαιρο στους ποδοσφαιριστές» και «Η Ομοσπονδία, ιδιοκτησία των 600.000 ποδοσφαιριστών».

Άθλημα χαράς

Οι ποδοσφαιριστές αμφισβητούν τον αρτηριοσκληρωτικό τρόπο λειτουργίας του γαλλικού ποδοσφαίρου, διεκδικώντας «ένα ποδόσφαιρο-άθληµα της χαράς», αυτό το «άθλημα του αυριανού κόσμου, το οποίο οι ιεράρχες της Ομοσπονδίας έχουν ιδιοποιηθεί για τον εαυτό τους, για να εξυπηρετήσουν τα εγωιστικά συμφέροντά τους ως κερδοσκόποι του αθλητισμού…», όπως τονίζουν στο ανακοινωθέν τους. Καταγγέλλουν επίσης την υποταγή των «δήθεν παραγόντων» της Ομοσπονδίας στην πολιτική εξουσία και το κράτος από το οποίο ουδέποτε διεκδίκησαν «τις επιχορηγήσεις που διαθέτει σε όλα τα άλλα αθλήματα». Όντως, η Γαλλική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου (FFF) ήταν ακρογωνιαίος λίθος του αθλητικού γκωλισμού ήδη από τις αρχές της 5ης Γαλλικής Δημοκρατίας και ιδίως των αυταρχικών του πρακτικών, όπως το διάταγμα Ερζόγκ που αποφάσισε μονομερώς, το 1961, να μειώσει δραστικά την ποδοσφαιρική σεζόν για να ευνοήσει την ανάπτυξη άλλων αθλητικών δραστηριοτήτων κατά τη θερινή περίοδο. «Αυτοί οι λυσσασμένοι καταληψίες του Μάη» στρέφουν τα πυρά τους στον νεποτισµό που υπήρχε στους κόλπους της FFF, ο οποίος εκφραζόταν από τον Πιερ Ντελονέ που διαδέχθηκε τον πατέρα του στο πόστο του γενικού γραμματέα της. Οι ποδοσφαιριστές απαιτούν την άμεση εκδίωξή του και τη διενέργεια ενός δημοψηφίσματος μεταξύ των 600.000 γάλλων ποδοσφαιριστών, γύρω από την οργάνωση της Ομοσπονδίας. Αν και αφορούσε έναν περιορισμένο αριθμό ποδοσφαιριστών, η «κρίση του ποδοσφαίρου του ’68» άφησε ανεξίτηλα τα ίχνη της στην εξέλιξη του αθλήματος στη Γαλλία. Συγκεκριμένα, προκάλεσε την υιοθέτηση μεταρρυθμίσεων από την FFF και ιδίως τη θεσμοθέτηση, το 1969, του «συμβολαίου συγκεκριμένης χρονικής διάρκειας» που δίνει για πρώτη φορά στον γάλλο ποδοσφαιριστή το δικαίωμα να επιλέξει ελεύθερα τον ποδοσφαιρικό του εργοδότη. Αυτό το μέτρο βάζει τέλος σε δεκαετίες κυριαρχίας των «ισόβιων συμβολαίων», που απαγόρευαν στους ποδοσφαιριστές που τα υπέγραφαν να αλλάξουν σωματείο μέχρι την ηλικία των 34 ετών χωρίς τη συμφωνία του προέδρου (ουσιαστικά στο τέλος της καριέρας τους). Η απόπειρα επαναφοράς τους, το 1972, από τις γαλλικές ποδοσφαιρικές αρχές, προκάλεσε τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους µια µαζική απεργία των ποδοσφαιριστών, που διατηρούσε τις αναφορές της σε αυτό τον ιδιότυπο «Μάη του γαλλικού ποδοσφαίρου».

Advertisements

Πες τη γνώμη σου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s