Τα πολιτικά δικαιώματα στο ποδόσφαιρο [απόσπασμα] ~ Eduardo Galeano

Τα αποσπάσματα που ακολουθούν είναι από το βιβλίο «Καθρέφτες» του Eduardo Galeano.

Τα πολιτικά δικαιώματα στο ποδόσφαιρο

Το χορτάρι θέριευε στα άδεια γήπεδα.
Οι ποδοσφαιριστές σε εξέγερση: οι Ουραγουανοί παίκτες, σκλάβοι των ομάδων τους, ζητούσαν απλά να αναγνωρίσουν τα αφεντικά τους την ύπαρξη του συνδικάτου τους, και το δικαίωμα να υπάρχει. Η απαίτηση ήταν απόλυτα δίκαιη, γι’ αυτό και ο κόσμος στήριζε τους απεργούς, παρόλο που ο καιρός περνούσε, και κάθε Κυριακή δίχως ποδόσφαιρο ήταν αβάσταχτη και βαρετή.
Τα αφεντικά δεν έκαναν πίσω, και περίμεναν να λυγίσουν οι ποδοσφαιριστές από την πείνα. Όμως οι παίκτες ήταν ανένδοτοι. Τους βοήθησε κυρίως ένας λιγομίλητος άνδρας με το παράδειγμά του : ο Ομπντούλιο Βαρέλα, ένας μαύρος παίκτης με φαρδύ μέτωπο, οικοδόμος και σχεδόν αναλφάβητος, που δεν λύγισε από την τιμωρία, και που ανασήκωνε όσους έπεφταν κι εμψύχωνε τους κουρασμένους.
Ένα χρόνο αργότερα (1950) κέρδισαν το παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου.
Η Βραζιλία, ο οικοδεσπότης, ήταν το αναμφισβήτητο φαβορί. Είχε νικήσει την Ισπανία με 6-1 και τη Σουηδία με 7-1. Η ετυμηγορία έλεγε πως η η Ουρουγουάη θα ήταν θύμα που θα θυσιαζόταν στο βωμό του τελικού αγώνα. Κι αυτό συνέβαινε, η Ουρουγουάη έχανε, διακόσες χιλιάδες άτομα ούρλιαζαν στις κερκίδες, όταν ξαφνικά ο Ομπντούλιο , που έπαιζε με πρησμένο αστράγαλο, έσφιξε τα δόντια. Κι εκείνος που ήταν πρωτοστάτης στην απεργία, πρωτοστάτησε πάλι, φέρνοντας μια ανέλπιστη νίκη.

ΥΓ: Βραζιλία-Ουρουγουάη 1-2, στις 16 Ιουλίου 1950. Σε ένα άλλο μέρος ο Galeano λέει για αυτό τον αγώνα: «Οι ετοιμοθάνατοι καθυστέρησαν το θάνατό τους και τα μωρά βιάστηκαν να γεννηθούν».

Τελευταία επιθυμία

Λα Κορούνια, καλοκαίρι του 1936: Ο Βεβέλ Γκαρθία πρόκειται να τουφεκιστεί.
Ο Βεβέλ είναι αριστερός στο πόδι και στις ιδέες.
Στο γήπεδο φοράει τη φανέλα της Ντεπόρ. Μόλις βγει από το γήπεδο φοράει τη φανέλα της Σοσιαλιστικής Νεολαίας.
Έντεκα μέρες μετά το πραξικόπημα του Φράνκο, μόλις είκοσι δυο χρονών, βρίσκεται μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα:
«Μια στιγμή», προστάζει.
Οι στρατιώτες, συντοπίτες του από τη Γαλικία και ποδοσφαιρόφιλοι, υπακούουν. Τότε ο Βεβέλ ξεκουμπώνει το παντελόνι του αργά, και μπροστά στο εκτελεστικό απόσπασμα ρίχνει ένα χέσιμο γερό. Ύστερα κουμπώνεται:
«Εντάξει τώρα.»

Advertisements

Πες τη γνώμη σου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s