«..και μάταια σε κρύβει ο ορίζοντας» [απόσπασμα]

Απόσπασμα από το «..και μάταια σε κρύβει ο ορίζοντας», της Brigitte K., εκδόσεις Αγριόγατα.

«Τι ψιθύριζες;», τον ρώτησε, «προσεύχεσαι σε κάποιον αναρχικό θεωρητικό;»

«Λοιπόν, μη με διακόψεις, άκου και κορόιδεψε όσο θέλεις μετά: Αυτοσυγκεντρώνομαι απαγγέλοντας το ποίημα 18, στον ίδιο ρυθμό που το είχα ακούσει μια φορά σε ηχογραφημένη απαγγελία του δημιουργού του, του Ρικάρδο Ρέγιες. Είναι από τα πιο αγαπημένα μου ποιήματα. Ο δημιουργός του το απαγγέλει μονότονα, άχρωμα, τιμωρητικά θα έλεγε κανείς ως προς την πανδαισία αισθημάτων που γεννά όταν το χαιδεύεις στο χαρτί. Κι εκεί, στη μέση του ποιήματος, σ’ αυτούς τους τρεις στίχους που πάλλονται σαν μια αυτόνομη καρδιά μέσα στο πέλαγος της όποιας ποίησης, καλής ή κακής, ερωτικής ή στρατευμένης, μεστής ή ανούσιας, η φωνή του ποιητή βραδαίνει, διαστέλλεται, αργοπορεί: Αυτό είναι ένα λιμάνι. Εδώ σ’ αγαπώ (κλικ, πυροβολισμός). Εδώ σ’ αγαπώ και μάταια σε κρύβει ο ορίζοντας.
Νομίζω πως όταν ηχογραφήθηκε το ποίημα με τη φωνή του, ο γηραιός -πλέον- Ρέγιες αδυνατούσε να αναβιώσει τα αισθήματα της νιότης του, όταν στα 22 του έβαζε μελάνι στην πένα του για να αποτυπώσει τις πιο έντονες ερωτικές ανησυχίες του στο χαρτί. Μα κι έτσι ακόμα δε μπόρεσε να μείνει αδιάφορος μπρος στην πιο όμορφη τριπλέτα στίχων που ξεφύσηξε η ψυχή του».

«Διακόπτω. Θα μου πεις το ποίημα ή θα συνεχιστεί το μυστικιστικό παραλήρημα; Έχουμε να κάνουμε κι εξάσκηση».

«Ναι, λοιπόν, ας σου το μεταφράσω πρόχειρα, μιας κι από μέσα μου το λέω στα χιλιάνικα για να βρίσκω ρυθμό:

Εδώ σ’ αγαπώ.
Μέσα στα σκοτεινά πεύκα ξεμπλέκεται ο άνεμος.
Φωσφορίζει η σελήνη πάνω στα διαβατάρικα νερά.
Βαδίζουν καταόμοιες οι μέρες, κυνηγώντας η μια την άλλη.

Διαλύεται η ομίχλη μέσα σε χορευτικές φιγούρες.
Ένας ασημένιος γλάρος ξεκρεμιέται από το ηλιοβασίλεμα.
Κάπου κάπου, ένα ιστίο. Ψηλά, ψηλά τ’ αστέρια.

Ή ο μαύρος σταυρός ενός καραβιού.
Μόνος.
Είναι φορές που ξημερώνει κι είναι υγρή μέχρι και η ψυχή μου.
Ηχεί, αντηχεί η μακρινή θάλασσα.
Αυτό είναι ένα λιμάνι.
Εδώ σ’ αγαπώ. (κλικ, μπαμ).

Εδώ σ’ αγαπώ και μάταια σε κρύβει ο ορίζοντας.

«Παρακάτω δε χρειάζεται. Έχεις μόλις πυροβολήσει, έχεις αποδείξει ως ελεύθερος σκοπευτής στο στόχο σου πως μάταια τον έκρυβε ο ορίζοντας, άρα πρέπει να σηκωθείς και να γίνεις καπνός. Κι έτσι καταφέρνω και θυμάμαι δυο πράγματα μαζεμένα. Πρώτον: Να μη χάνω ποτέ το στόχο μου, βραχυπρόθεσμα αυτόν που τέμνει με τους δύο της άξονες η διόπτρα μου, μακροπρόθεσμα την κοινωνική απελευθέρωση. Δεύτερον: Να ερωτεύομαι ολόψυχα, να αγαπάω βαθιά, να εκτοξεύω προς τα πάνω τα συναισθήματά μου, να επιδιώκω το φαινομενικά αδύνατο, όσο κι αν μεγαλώνω, όσο κι αν ματώνω το κεφάλι μου απ’ τα χτυπήματα στον τοίχο».

kaimataiasekryvei
«Χίερ Πολυτεχνείο, χίερ φάιτ κοπς.»
Advertisements

Πες τη γνώμη σου

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s